من از تو دل نمي برم اگر چه از تو دلخورم

اگرچه گفته ای ترا به خاطرات بسپرم

هنوز هم خيال کن کنار تو نشسته ام

مني که در جوانی ام به خاطرت شکسته ام

تو در سراب آينه شبانه خنده مي کنی

من شکست داده راخودت برنده مي کنی

نيامدی و سالها نظر به جاده دوختم

بيا ببين که بی تو من چه عاشقانه سوختم

رفيق روزهای خوب رفيق خوب روزها

هميشه ماندگار من هميشه در هنوزها

صدا بزن مرا شبی به غربتی که ساختی

به لحظه ای که عشق را بدون من شناختی

صحبت گل سرخ از باران و
صحبت باران از گل سرخ است،
اما هي باد مي‌آيد،
آمدن، وزيدن، و افعال ساده‌ئي ديگر.
با اين همه، وقتي که وزيدنِ باد ... هي بي‌جهت است،
يعني چه!؟ هي علامتِ حيرت! هي علامت پرسش؟

گل سرخ، پياده‌ئي مغموم است
گوشه‌ي يک پارک قديمي شايد
خواب دامنه‌ئي دور از دست را مي‌بيند.
پس چرا پي ستاره در پياله‌ي آب مي‌گردي گلم!؟
يک امشب نخواب و بر بام باد برآ،
سينه‌ريز ستارگانِ باکره را به نرخ يک آواز ساده خواهي خريد.

فکر مي‌کني من بي‌جهت به اين زبانِ هفت ساله رسيده‌ام!؟
نه به جان نسيما، نه!
بخاطر همه‌ي آن خوابهامان در نيمه‌راهِ بيم و باور است که چانه مي‌زنم
باد که بيايد، باران که بيايد
تو بايد به عمد از ميان آوازهاي کودکان بگذري
چترت را کنار ايستگاهي در مه فراموش کن
خيس و خسته به خانه بيا
نمي‌خواهي شاعر باشي، باران باش!
همين براي هفت‌پشتِ روئيدنِ گل کافي است،
چه سرخ، چه سبز و چه غنچه!

ترانه یارک بی وفا

خواننده: محمود زمانی آهنگ ساز بهروز شریعتی

ای یارک مه دل دارک مه

آروم دل وصبر وقرارم بیده

رفته اسفر مه ا غمت پیر وبیدم

تا دیر وبیده ازندهی سیر وبیدم

آواز: دشتی شعر:حسین مرتب خواننده: محمود زمانی آهنگ ساز بهروز شریعتی

ای یارکم بیو که خریدارتم هنی

سی تم بسی که کاغذ وپیغوم روز وشو

بندیر وچشم ا ره سی خبر آرتم هنی

حسین مرتب

تا جو ات قالبم سبیل بور منه     گلدسه کنیزتم ت شاپور منه

جو نثارتم ،خو بیارتم ،    هی بونه وشم نگر ته منظور منه

                      بیمار تنم ت درد درمون منه                  

     یه پله بیو د پلهی در ریتم         خوم عاشقتم کموتر دوریتم

   مس  پا پرم کانه دلبرم        پیغوم دل و نشونه وجور منه

                          بیمار تنم ت درد درمون منه                     

سوختم مه وهی تنیر زیرم گشته       یا نیمده یا تا نصف ره واگشته

      دل پوسرتم  جو واخرتم     خوم طالبتم ت زور پی زورمنه  

                             بیمارتنم ت درد درمون منه   

نيم بلس قد

بچکی یارم و برگی کجکی               چادری نی اومو میزه لچکی

ا ت دل برده و دل خی کرده              نی گمونم هنجه او دوترکی

 نیم بلس قدشن ودل میبه                 نه م تینا دل صد تا چنکی  

وختی که ذولفش ا سیم در میده        ای بدونی چغذه با نمکی   

  گی تفاقی ک لبی مچ مکنم           او ت جعلی و م میگم سرکی

    زیر لووی نمدونی که چنی              خالکیش هسی که انگور بنکی

هر کسیش یار م دیته گوتشن         دل خش بوتی عجب موینیکی

امشب تو رفته ای من تنها تر از همیشه

انگار این شب تار بی تو سحر نمیشه

امشب من و ستاره در انتظار ماهیم

بغضی نشسته بر دل مهمان اشک و آهیم

یکدم رخت عیان کن ای ماه بی مثالم

ره سوی تو نیابم وقتی  که بی نشانم

یاد دو چشم مستت خواب از سرم بدر برد

شوق به تو رسیدن جان از تنم بدر برد

آری بدون لطفت رنگین کمان دردم

خورشید مهربان باش در لحظه های سردم

خانه پر از سکوت است با رفتن تو ای دوست

این گریه های آرام تنها بخاطر توست

در خشکسالی عشق در انتهای ظلمت

تنها پناه تو هستی پایان هر چه غربت

دل گشته است گرفتار در بند پیچش موی

عمریست در هوایت آواره ام به هر کوی

سنگ صبور من کو این دل شده پر از غم

باشد که با حضورش از غصه ها شود کم

گفتی ز من حذر کن سوگند به اشک گونه

سهل است ز جان گذشتن اما ز تو چگونه

گر حال من بپرسی در اوج نا امیدی

زان روز که از کنارم یکباره پر کشیدی

محتاج شانه هایت در این شب سیاهم

تا سر بر آن گذارم باران اشک ببارم

سوگند بر لبان  نیلوفران  تشنه
یا اندکی مدارا  یا جان ستان به دشنه